همایش ملی احیای بوم‌شناختی بر پایه طبیعت با تاکید بر زنبورعسل

چکیده مقاله

این پژوهش با هدف بررسی اثر تغذیه فلاشینگ بر غلظت گلوکز خون در میش‌های همزمان‌سازی ‌شده فحلی انجام شد. تعداد 60 رأس میش مغانی با میانگین وزن 56 کیلوگرم، سن 2 تا 4 سال و حداقل یک بار سابقه زایش، در قالب طرح کاملاً تصادفی به دو گروه شاهد و فلاشینگ تقسیم شدند. گروه شاهد جیره پایه و گروه فلاشینگ علاوه بر جیره پایه، روزانه 500 گرم جو به ازای هر رأس میش به مدت پنج هفته (دو هفته پیش از قوچ‌اندازی تا سه هفته پس از جفت‌گیری) دریافت کردند. همزمان‌سازی فحلی با استفاده از اسفنج واژنی حاوی پروژسترون به مدت 14 روز و تزریق 400 واحد بین‌المللی هورمون eCG در زمان خروج اسفنج انجام شد. در هر گروه از هفت رأس میش در چهار نوبت شامل روز اسفنج‌گذاری، 24 ساعت قبل از خروج اسفنج، 24 ساعت پس از خروج اسفنج و سه هفته پس از جفت‌گیری خون‌گیری انجام و غلظت گلوکز پلاسما اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از رویه GLM نرم‌افزار SAS تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که غلظت گلوکز خون در روز اسفنج‌گذاری، 24 ساعت قبل از خروج اسفنج و سه هفته پس از جفت‌گیری بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشت. با این حال، 24 ساعت پس از خروج اسفنج، غلظت گلوکز خون در گروه فلاشینگ به‌طور معنی‌داری بیشتر از گروه شاهد بود (4/59 در مقابل 5/62 میلی¬گرم بر دسی¬لیتر؛ 05/0 > P). به طور کلی، نتایج این پژوهش نشان داد که تغذیه فلاشینگ با بهبود وضعیت انرژی و افزایش غلظت گلوکز خون در مقطع حساس پس از خروج اسفنج، می‌تواند شرایط متابولیکی مناسب‌تری را برای فعالیت تولیدمثلی میش‌ها فراهم کند.

کلمات کلیدی:

فلاشینگ، گلوکز خون، همزمان‌سازی فحلی، میش مغانی