همایش ملی احیای بوم‌شناختی بر پایه طبیعت با تاکید بر زنبورعسل

چکیده مقاله

زمینه: آلودگی محصولات کشاورزی به آفلاتوکسین‌های تولیدی توسط آسپرژیلوس پارازیتیکوس تهدیدی جدی برای سلامت عمومی است. استفاده از ترکیبات طبیعی مانند پروپولیس به عنوان جایگزین برای کاهش این مایکوتوکسین‌ها، رویکردی نوین در ایمنی مواد غذایی محسوب می‌شود. هدف: تعیین حداقل غلظت بازدارنده (MIC) پروپولیس برای کنترل تولید آفلاتوکسین B1 و G1 و بررسی تغییرات کمی در سطح سنتز این متابولیت‌ها. روش پژوهش: ایزوله A. parasiticus در محیط کشت حاوی مقادیر صفر (شاهد)، ۲، ۴، ۸ و ۱۶ میلی‌گرم بر میلی‌لیتر عصاره اتانولی پروپولیس کشت داده شد. میزان آفلاتوکسین استخراج‌شده از محیط پس از ۷ روز انکوباسیون، با دستگاه HPLC تعیین و داده‌ها با آزمون آماری ANOVA و آزمون تعقیبی Tukey در سطح معنی‌داری (p<0/05) تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تولید آفلاتوکسین با افزایش غلظت پروپولیس به طور معنی‌داری کاهش یافت. در غلظت ۱۶ میلی‌گرم بر میلی‌لیتر، میزان سنتز آفلاتوکسین B1 تا 92% نسبت به گروه شاهد کاهش یافت. بررسی‌ها حاکی از آن است که روند کاهش تولید توکسین، وابسته به دوز مصرفی بوده و در غلظت‌های بالای ۸ میلی‌گرم بر میلی‌لیتر به حداکثر بازدهی مهار می‌رسد. نتیجه‌گیری: پروپولیس اثر بازدارندگی مستقیم بر مسیر بیوسنتز آفلاتوکسین دارد. غلظت ۱۶ میلی‌گرم بر میلی‌لیتر به عنوان دوز بهینه برای کنترل حداکثری تولید توکسین پیشنهاد می‌شود. این ترکیب می‌تواند به عنوان یک عامل نگهدارنده طبیعی در مدیریت ایمنی پس از برداشت به کار گرفته شود.

کلمات کلیدی:

آسپرژیلوس پارازیتیکوس ، آفلاتوکسین B1، پروپولیس، HPLC، مهار بیوسنتز